Peter Van Kan draait muziek en praat met Danielle van Dijk, Marieke van NImwegen en Annemiek van Rooijen.

Hieronder het gedicht van de week:

ZIJ

Vroeger toen mijn moeder nog zong
over sprookjes en bollenvelden, repte zij zich
van waslijn naar kookpot, wisselde de geur
van schoensmeer in een handomdraai
voor die van appeltaart, boenwas
of het zondags gestreken hemd.

Met thee onder de groene linden
ademden al haar huizen warmte
en welkom, met doorlopende koffie,
net als haar benen, zich reppend van school
naar winkel naar ziekenhuis. Ieder naar de zin,
zij zelf het laatst. Dat was het ideaal.

Met handen schillend, strijkend, redderend,
met dromen, gedachten en eigen wijsheid.

Spil en toevluchtsoord van de zich
uitbreidende schare, de hare, inclusief
buren, familie, vogels en wat er maar kwam.
Nu ze eerder moe is overdenkt ze
wat ze allemaal nog méér had willen doen, klopt
haar tachtigjarig hart en jaagt haar bloed,
bijna te vlug voor één tengere grijze vrouw.

Annemieke van Rooijen