Het zijn zorgwekende tijden. Hoe komen we uit de crisis, die zijn tentakels om onze schatkist slaat en daarmee om allerlei sociale verworvenheden ? Peter van Kan heeft wel een idee.

De crisis, het is me wat. In de Tweede Kamer, in de media, in de kantine en op verjaardagsfeestjes zijn het gemopper, de scherpe analyses en de simpele oplossingen niet van de lucht. Even vergetend dat het geen eigen verdienste is om als Nederlander geboren te worden (tenzij je in reïncarnatie gelooft, maar dat doen de mopperaars niet), worden Grieken neergezet als luie dieven en leugenaars.
Opmerkelijk hoe liegen opeens een slechte naam heeft bij het volkje (wij) waarvan de meerderheid toegeeft de belasting te tillen als de kans daartoe zich voordoet, en waarvan de helft de eigen partner heeft bedrogen.

Met zeuren komen we niet uit de crisis, dat moge duidelijk zijn. Ook niet met het rondsturen van mailtjes met groteske beweringen over economie en politiek, of ‘analyses’ waarin niet eens wordt gerept over het feit dat wij 65-minners de eerste West-Europese generatie sinds eeuwen zijn die geen oorlog heeft gekend.

Hoe dan wel ?

 Ik weet het ook niet. Waarschijnlijk doorademen, aanvaarden dat het voorzieningenniveau omlaag zal gaan en intussen de samenleving vergroenen. Maar ik heb wel een idee waar te beginnen: het afschaffen van waanzin. Ik geef een paar voorbeelden:

In een middelgrote gemeente gaat het stadhuispersoneel verhuizen naar een nieuwe vleugel. In de hal van het gemeentehuis staat een maquette van hoe het eruit gaat zien. Maar zou het niet leuk zijn, bedenkt een of ander verhuiscommissie, als de burgers vast konden zien over welke mooie vloerbedekking ze straks zullen lopen bij het aanvragen van een nieuw rijbewijs ? Hoewel de keuze nog niet definitief was, werd de hal voor 15.000 euro voorzien van de vloerbedekking waar de commissie een voorkeur voor had. Na enkele weken gebruik, kon het spul de container in. En uiteindelijk koos de gemeenteraad toch maar voor marmoleum.

Schaatsen hoort bij Nederland. Ons hart gaat open als eens in de paar jaar de singels en meren dicht liggen, de koek en zopie kraampjes verrijzen en we ons even Sven Kramer of Irene Wüst kunnen voelen.
 
Bobsleeën daarentegen hebben we hier nooit gedaan. Daarvoor ontbreekt het aan voldoende sneeuw en hoogteverschil.
Nu bedachten een aantal sportbobo’s dat als we nu maar een hoop geld in deze sport steken, we over een aantal jaren ook op deze discipline medailles kunnen winnen bij de Olympische Winterspelen. En dat is natuurlijk waar.
Het is ook waanzin.

Net als de nieuwe internationale sport die Red Bull probeert te lanceren: vliegtuigracen. Formule 1 met vliegtuigen, die boven een rivier proberen om sneller te zijn dan de andere. Natuurlijk is het aantal ‘sporters’ dat hieraan deelneemt beperkt. Maar als het aanslaat dan zal dat aantal groeien en kunnen we straks elke week ergens op de wereld een race bekijken. De gemeentebesturen trekken graag de portemonnee voor zulk spektakel.

Een vriend van me was bij een vergadering met een aantal managers va het UWV. Erna samen een hapje eten, goed voor de sfeer. Temeer daar dit diner op kosten van de zaak was. Na de maaltijd met dessert werd de koffie geserveerd. Om die wat cachet te geven, zaten daar grote bonbons bij, die leuk verpakt waren in een soort tasje. Geschatte prijs per stuk 4,50 euro. Helaas zat iedereen al vol, en even later lagen er 25 bonbons in tasjes om reden van hygiëne in de afvalbak.

Beginnen

Ik kan nog vele voorbeelden van waanzin geven. Jij waarschijnlijk ook. Wat ze met elkaar gemeen hebben is het gebrek aan verbinding en (daarmee) verantwoordelijkheid. ‘Het is mijn geld niet,’ is de al dan niet bewuste gedachte die dit soort verspilling mogelijk maakt.

Het goede van deze crisis is dat we er nu achter komen dat het ons geld wel is, en al die tijd al was. Zoals gezegd, DE oplossing heb ik niet en die is er waarschijnlijk ook niet. Maar we kunnen beginnen met onszelf verantwoordelijk te voelen voor de kwaliteit van onze samenleving (en dus ophouden met anderen de schuld te geven) en waanzin af te schaffen.

www.petervankan.com