Je weet het nu ook hè ? Als je niest dan moet je dat niet zomaar rechtuit richting je gezelschap doen. Want dan kun je de griep doorgeven. Ook bij het hoesten graag je hoofd wegdraaien en je hand voor je mond.

Wat zeg je ? Dat deed je al ? O, juist. Nou, het leek de overheid toch goed om het middels 5780 radio en tv spotjes en een huis-aan-huis folder onder de aandacht te brengen. Want, ja, die griep hè ? We moeten er met elkaar grip op houden. Vaker handen wassen, dat helpt ook. Met zeep. Wel goed afdrogen natuurlijk. Anders blijven ze glibberig en krijgen we nooit grip.

De toon blijft opgeruimd....

De stem in het radiospotje is zorgvuldig gekozen. Enerzijds iets vaderlijks; een arts die rustig en duidelijk zijn patiënt instrueert. Maar het moet ook niet te zwaar worden, dus de toon blijft opgeruimd. Zeker aan het eind: ‘Zo houdt u grip op griep; zo houden wij grip op griep.’
De baas van de beste man, minister Klink, is daar zelf niet helemaal van overtuigd. Hij heeft voor de zekerheid en op aanraden van mensen die eraan verdienen, maar voor een kleine 600 miljoen euro aan vaccins besteld.
Het doet denken aan die sukkel met bretels en een broekriem in Once upon a time in the West’. Met ‘you can trust me Frank’ probeert hij zijn leven te redden. Frank antwoordt ‘trust a man who doesn’t trust his own belt ?’ en schiet hem neer. Toegegeven, het is wat cru. Maar er zit wel iets in, niet ? Het is van tweeën één: of we kunnen grip op griep en 600 miljoen in onze zak houden, of niet.

Waakzaam!

Het is natuurlijk het laatste: niet. (misschien wel met gezond leven, maar dat is een andere kwestie) De voorlichtingscampagne heeft dan ook hetzelfde doel als die van een paar jaar terug, ook in moeilijke tijden.
Je weet het nog wel, toch ? We moeten met elkaar voorkomen dat er in ons land een terroristische aanslag wordt gepleegd. Daarom werd een landelijke campagne gevoerd. Radio, tv, huis aan huis folder, de premier die niet moe werd om het uit te leggen. We moesten waakzaam zijn. Waakzaam! Gevraagd naar waar de waakzaamheid uit diende te bestaan, was het antwoord van Balkenende dat we alert moesten zijn. En gevraagd naar het hoe van dat alert zijn, bleek dit met veel omhaal van woorden vooral een kwestie van waakzaamheid te zijn.

Ook de folder kwam niet veel verder dan mistige prietpraat, met de bekende ‘grip op griep mix’ van ernst en geruststelling. De hele voorlichtingscampagne kwam met zegge en schrijve één concrete aanbeveling: als je iets verdachts ziet dan moet je dat de politie laten weten. Wat bijvoorbeeld, meneer Balkenende ? Een verdacht pakje. Nog een ander voorbeeld ? Eh, nog een verdacht pakje.
Het enige verdachte pakje dat daarop gerapporteerd werd, was dat waarin drie reizigers met baarden gekleed gingen. De trein werd stilgezet en de media doken erop. Nadat het stof was gaan liggen, besefte iedereen wat de makers van de voorlichtingscampagne al lang wisten. Namelijk dat je op deze manier een land niet kunt beschermen tegen een aanslag.

De overheid doet er iets aan

Het doel van deze dure, grootschalige campagnes is niet om daadwerkelijk grip op griep, terrorisme of komeetinslagen te krijgen. Dat kan namelijk niet. Het doel is om de bevolking het idee te geven dat de overheid ‘er iets aan doet’.
Het is illustratief voor de ongelukkige verhouding tussen de politiek en de bevolking. Welke van de twee zal het eerst volwassen zijn ?