Tegen de wens van nabestaanden in, vindt acht jaar na de dood van Sylvia Millecam het strafrechtelijk onderzoek plaats. Ondanks 1700 jaarlijkse doden door missers in de reguliere sector, werd nog nooit de naam van een bekende Nederlander gebruikt om de reguliere sector aan te pakken.
In plaats van op heksenjacht te gaan in het alternatieve zorgaanbod, moet de overheid een veilige zorgmarkt tot stand brengen.
Cruciaal is dat Sylvia de reguliere zorg niet vertrouwde. Dit komt mogelijk door een foute diagnose bij vader Geert, die hem een long kostte. Haar kanker had met een borstsparende procedure verwijderd kunnen worden. Deze kleine ingreep had haar een overlevingskans van 96,1% gegeven. Aanvullende therapie had haar kans op overleven met ten hoogste 3% doen stijgen. De gevreesde chemotherapie had daar voor 0,9% aan bijgedragen. Veel artsen denken dat de hersenschade door chemo vaak niet opweegt tegen deze kleine extra kans op overleving. Maar de keuze wordt vaak niet gegeven.
De zorgsector is ontransparant en rigide.
Sylvia heeft niet de behandeling kunnen kiezen die bij haar past. Regulier durft niemand van de overheidsrichtlijnen af te wijken. Naar schatting 30-70% van de bevolking bezoekt wel eens een alternatieve behandelaar.
Als je een wasmachine wilt kopen, krijg je meer relevante informatie dan wanneer je een medische behandeling overweegt. Ons zorgstelsel stimuleert de zorgsector op geen enkele manier om transparante afspraken te maken over de kwaliteit en de resultaten van behandelingen. Informatie hierover wordt iedereen onthouden.
De overheid heeft decennia van niet-aflatende groei van de zorgbureaucratie gepaard laten gaan met een staatsdictaat van behandelingen aan de zorgsector. De lange termijn visie blijft dat Vadertje Staat in richtlijnen bepaalt wat goed voor u is. Tegelijkertijd is de noodzakelijke kwaliteit van dat zorgaanbod onvoldoende gewaarborgd. Voor iemand als Sylvia Millecam, die geen blindelings vertrouwen had in de voorgeschreven behandelingen, is de zoektocht naar een alternatieve of reguliere behandeling niet eenvoudig. Of het nu in het reguliere of het alternatieve circuit is, er bestaat een kans om overgeleverd te raken aan suboptimale behandelingen.
Een heksenjacht op individuele behandelaars, regulier dan wel alternatief, is niet het goede antwoord op dit probleem van een informatiesamenleving. De vraag van de burger moet centraal komen te staan.
Er moet kwalitatief goede informatie beschikbaar komen om eigen behandelkeuzen te kunnen maken.
Reacties
Bij dit onderwerp zijn nu 2 reacties geplaatst.
Heb je vragen, opmerkingen of toevoegingen?
Je reactie is welkom!
Je kunt je ook inloggen of registreren, maar dat is niet verplicht om te kunnen reageren.
Ik volg de ontwikkelingen rondom Jomanda intensief. De gevolgen van een veroordeling kunnen namelijk desastreus zijn voor de algehele alternatieve gezondheidszorg in Nederland. Verenigingen als de bond tegen kwakzalverij, welke (mijns inziens) krachtig gefinancierd worden door de farmaceutische industrie, spelen hier graag op in, en zullen alles in het werk stellen om de alternatieve geneeswijzen om het leven te brengen.
Dit is natuurlijk een zeer kwalijke ontwikkeling. De alternatieve geneeswijze probeerd wel samen te werken met de reguliere geneeswijze. Anders om gebeurd dit nog maar mondjesmaat.
En eerlijk gezegd denk ik toch,dat daar de sleutel tot oplossing van dit probleem,het creeëren van een algehele betere gezondheidszorg ligt...
Concluderend.. Een heksenjacht is geen oplosing, de kracht ligt in samenwerking.
"Er moet kwalitatief goede informatie beschikbaar komen om eigen behandelkeuzen te kunnen maken" schrijft Wim Huppes.
Dat is een mooie zin waarvan de strekking positief overkomt. Maar hoe had hij, Wim Huppes, dat in de praktijk bedacht? Stel ik voel me al tijden moe en energieloos en ik ga naar de dokter of naar de homeophaat. Zij stellen hun diagnose, al of niet met behulp van specialisten. Op welke wijze kunnen zij mij kwalitatief goede informatie verschaffen over de vervolg stappen?
Nieuwe reactie inzenden