Mijn buurman, die tegen de zestig loopt, is een beste man: goed voor vrouw en kinderen, toegewijde onderwijskracht, lid van Amnesty International èn Natuurmonumenten, werkt mee aan het plaatselijk protest tegen boomkap-plannen, ik kan leuk met hem praten over muziek en nog wel wat andere onderwerpen. Maar toen hij mij gisteren vertelde over de nieuwe stoelen voor zijn camper, drong het ineens tot mij door: wat ben jij eigenlijk een ontzettende egoïst!

Ont-zettend, letterlijk: ik raak helemaal van mijn stuk als ik besef hoe de 55-plus generatie in ons land voor een groot deel (er zijn gelukkig uitzonderingen) en voornamelijk (ook een egoïst is in een onbewaakt ogenblik wel eens altruïst) alleen maar aan zichzelf loopt te denken.

Meestal voorzien van een dichtgetimmerde en goudgerande rechtspositie – dreigen de ‘verworven rechten’ te worden aangetast dan staan ze als de kippen op de barricade – kopen ze hun waren op het goedkoopste adres. Ze prijzen de biologisch dynamische landbouw maar frequenteren zelf de kiloknaller. Ze zijn erg voor eerlijke handel en fair trade maar zijn vaste klant bij de Aldi en de Lidl. Ze geven best graag wat weg maar dan vooral gratis complimentjes en bloemen uit eigen tuin. Deze Hollandse schrapers en schriepers zitten stevig bovenop hun portemonnee en waarom? ZE MOETEN DIT JAAR NOG ZES KEER MET DE CAMPER WEG. En weet u wel wat dat kost?

Een camper kost een vermogen. Zelfs voor een tweedehands omgebouwde Mercedesbus zoals mijn buurman heeft, leg je al twee modale jaarinkomens neer. En dan moet je er nog in rijden. Zo groot mogelijke afstanden graag, want daar heb je tenslotte een camper voor: niet om veertien dagen op de Veluwe te gaan staan. Nee, we rijden in tien dagen naar De Noordkaap op en neer, gaan in de voorjaarsvakantie naar Toscane en pakken dan meteen een bezoekje aan de zoon in Geneve mee, een lang weekend naar Parijs – lekker bezuinigen op die Franse hotels waar we toch altijd al wat over te klagen hadden, en met de zomervakantie gaan we eens lekker heel Oost-Europa bekijken. Goedkoop dat het daar is! Dat restaurantje in Slowakije, zoveel eten als je wilt voor zes euro, inclusief wijn! ZES EURO, INCLUSIEF WIJN!

Het merkwaardige verschijnsel doet zich voor dat grote groepen welvarende oudere en milieubewuste Nederlanders (Jazeker, we maken ons zorgen over HET KLIMAAT) in extreem dure voertuigen over gans Europa uitzwermen – het hele jaar door, want een camper is goed geïsoleerd en heeft altijd een kacheltje – ‘zo gezellig, sta je daar midden in een natuurgebied, met niemand iets te maken, heerlijk!’ En dat deze mensen die niet op een dubbeltje hoeven te kijken, dat wel doen zodra ze een plek zoeken om te overnachten. Vooral Duitsland beschikt over een fijnmazig netwerk van camperparkeerplaatsen waar je vaak al voor twee euro (TWEE EURO!!) een nacht kunt staan. Dat je daarmee jezelf veroordeelt tot een naargeestige parkeerplaats met uitzicht op een rondweg, verkeersrumoer verzekerd (geeft niks, de camper is goed geïsoleerd), een plek met een welzijnsniveau waar een derderangs woonwagenkamp zich nog voor zou schamen, dat geeft allemaal niks want:
a. je bent toch onderweg en
b. al die brandstof is al duur genoeg.

En zo raggen al die welgestelde ouderen met de kilometerteller in de ogen van Gibraltar naar Stavanger, van Lands End naar de Bosporus. Daarmee helemaal vergetend waartoe ze in werkelijkheid op aarde zijn: om alles wat ze in hun weldoorvoede levens allemaal ontvangen hebben, dóór te geven. Om de volgende generatie te laten delen in hun wijsheid. Onbaatzuchtig, zonder uit te zijn op resultaat of beloning, puur om het geven zelf. Maar nee, deze generatie is zo diep in de stoffelijke dimensie afgedaald dat onbaatzuchtig geven wordt gezien als ‘dief zijn van je eigen portemonnee’ - een doodzonde voor de gemiddelde Nederlander – en geven zonder aan het resultaat te denken een voorbeeld is van wereldvreemdheid, waar op verjaarspartijtjes smalend om wordt gelachen. Het is inderdaad een vreemde wereld, waarin mijn buurman twintig kilometer omrijdt naar de goedkope tank, om vervolgens tweeduizend kilometer om te rijden zodat hij dat prachtige uitzicht vast te kan leggen voor het digitale, gratis (GRATIS!) van internet te downloaden fotoalbum.

Waar is de wijsheid van de campergeneratie? Zullen we eens heel diep in het chemisch toilet kijken?