De volle maan verkleurt het patroon van de golven in het zand.
De vloedlijn schuimend na de krachtige storm die de westenwind al blazend de zoete geuren van het land
over de zee uitstrooit.
De gedachten van gevoelens als het deinen in
verzonken dromen opgelicht door het rood van de regen.
Gevend de wijsheid van natuurlijke kracht, ontvang de
kleur van de wind die de duinen raken zal.
Doordacht de symboliek van het speelse kind geopend
door de kristallen als sterren aan de hemelse kringloop.
Daar de aarde, zon en maan elkaar tegen komen in
de uitgestrektheid van het geloof in de ruimte voor
woorden die zich als een oceaan openbaart en
alles betovert in het indigo blauw.

Ellen Lakké