Het licht is iets moois, iets dat we willen volgen. Maar soms wordt het schemerig, dan kunnen we het licht niet meer zien en niet meer volgen. Dan voelen we ons eenzaam en niet begrepen door de mensen om ons heen. Dan weten we het allemaal niet meer en zijn we onzeker. Als we deze schemering accepteren en erin blijven hangen, gaan we naar het diepe duister. We zijn dan totaal onze weg kwijt, houden niet meer van onszelf en ook niet van anderen.

Maar we kunnen deze schemering ook zien en dan denken: 'oke, het is nu even schemerig, maar ik weet zeker dat ik het licht weer vind.' Dan keren we ons naar binnen en ontdekken dat we het geluk en het licht vinden als we stil worden en luisteren naar ons hart. Ons hart dat weet en vertelt dat we van onszelf mogen houden, dat we geweldig zijn, gewoon zoals we zijn. En dan, als je het geluk weer vindt in jezelf, dan zie je het licht weer. En dan is het licht vaak feller en liefdevoller dan voorheen.

Want soms mogen we even door de schemering heen, om dan weer het stralende licht te ontmoeten. Maar weet dat er altijd een lichtje blijft branden een lichtje om je de weg te wijzen, ook al heb je het gevoel dat het alleen maar donker is om je heen.

Vera Verbeek (21 jaar)