De herinneringen aan een overledene zijn voor altijd, en zo ook de herinnering aan het afscheid van een overledene.

Drieëntwintig jaar geleden kwam ik voor het eerst in aanraking met de dood. Gelukkig getrouwd, drie kindjes en toen – toen overleed Ferry, onze jongste zoon aan wiegendood. Je wereld stort in en je wilt niet meer denken, alleen voelen en in het verdriet verzinken. Gelukkig hebben wij dit niet gedaan. Wij hebben Ferry zelf verzorgd en van het vervelende kistje een mooi zacht bedje gemaakt met een prachtig vlinderstofje, ooit bedoeld als mijn trouwjurk. Wij hebben hem zelf gedragen en aan linten in zijn grafje laten dalen.

Toen waren er nog geen mandjes of speciale boekjes, troostgeschenken of uitvaartdans. Als ik nu dit boek lees en om mij heen kijk naar al de mogelijkheden die er geboden worden in uitvaartland; hoeveel bijzondere producten, helpende handen en gepassioneerde mensen er zijn, dan word ik er warm van.

Edith van den Broek heeft met ‘Voor Altijd...’  zeker aan een behoefte voldaan. Het boek is prachtig en nodigt uit om te kijken, te lezen, en steeds weer te pakken; gewoon om te bladeren, maar ook om gericht naar iets te zoeken.

Want laten we eerlijk zijn: de dood is de enige zekerheid die wij hebben. Laten wij daar dan heel goed over nadenken en aan onze geliefden laten weten hoe de spiegel van ons leven, ons afscheid,  er uit zou kunnen zien.

Gijsje Teunissen