Voordat Kurt van Es op pad ging richting Friesland om het koeienrusthuis te bezoeken, correspondeerden hij en hoofdredacteur Peter Van Kan over de aard van het artikel. Hieronder die discussie, die wellicht aanleiding geeft tot commentaar op het forum.
(Kurt en Peter werden het eens en deden elkaar in hun emails wel de groeten etc., maar we beperken ons hier tot de kern van de uitwisseling)
Ik wil wel kiezen voor een bepaalde insteek: het zien en waarderen als een mooi en krachtig protest tegen de 'verdinging' van dieren, en tegelijk vragen naar de mogelijkheden op grotere schaal. Ik bedoel: als er nu 50.000 koeien zijn, ik noem maar wat, dan zijn er dus opeens 150.000 als ze allemaal 18 jaar mogen worden. Waar laten we die, wie betaalt dat, wat moeten we ermee ?
Dus niet alleen maar een 'kijk hoe schattig' verhaal. Is dat OK voor jou ?
Mijn eerste insteek is het fenomeen op zich; het bijzondere dat mensen inderdaad tegen de stroom van de 'verdinging' zoals jij dat noemt, tijd, geld en aandacht geven aan een humane behandeling van dieren. Ik wil daarbij ook een koe a.h.w. aan het woord laten, door zijn, pardon haar geschiedenis erin te verweven. Verder wil ik laten zien hoe moeilijk/makkelijk zo'n initiatief het hoofd boven water kan houden.
Dat is waar het mij om gaat: hoe gaan we met leven om, hoe willen we samenleven? Zoals met de ouder wordende mens: gaat dat alleen over kosten of over een humane samenleving waarin oud en jong elkaar helpen en samenleven?
Die insteek lijkt me ook prima. En leuk, koe aan het woord.
Maar de vraag naar de aard van het project vind ik wel relevant en zal ook opkomen bij sommige lezers. Ziet Bert het project als een protest, als het realiseren van een persoonlijke wens, of als een model ? In dat laatste geval is een vraag naar de haalbaarheid m.i. legitiem. Als alle koeien die niet meer 'rendabel ' zijn recht hebben op een mooie oude dag, wat betekent dat dan ? Hoe moet dat (in godsnaam) ? En als het in de huidige situatie niet haalbaar is, is het misschien haalbaar als we minder vlees eten en melk drinken ?
Het is waar dat het uiteindelijk een kwestie is van 'wat hebben we ervoor over ?' Maar omdat ook de mensen die tegen de ‘verdinging' van dieren zijn, niet bereid zullen zijn om de prijs te betalen voor het in leven houden van alle koeien, varkens, schapen en kippen, mag of zelfs moet de vraag 'waar leggen we de grens ?' gesteld worden. Waarbij ik het helemaal prima vind als iemand zegt, net als Theresa van Calcutta, "ik doe gewoon mijn goeie ding en heb niet de ambitie op zaken op macro niveau te veranderen."
Alle vragen zijn legitiem, dus ook deze, maar die ga ik niet allemaal beantwoorden in dit verhaal. Kan gewoon niet. Wat mij boeit en bereid maakt mee te werken aan EM is een spiegel voorhouden over hoe we leven en hoe dat ook anders kan. Als mensen niet bereid zijn de prijs te betalen is dat hun zaak en bepaalt dat meteen de grens van de mogelijkheden. Zo simpel is dat. Die prijskwestie is zeker van belang, en de motieven van de initiatiefnemer zullen uiteraard aan bod komen, maar de insteek blijft
Voor mij zoals ik je heb uitgelegd. Dat is ook wat me erin boeit. En ik denk dat hij zich inderdaad zonder het te weten verwant voelt met Theresa van Calcutta. Hij en de mensen die hem helpen hebben helemaal niet de bedoeling wereldwijd de koeien te redden voor de mensheid, maar ze zetten wel iets neer. Ik zie het als prikkels voor mensen: hé, zo kan je ook met mensen/dieren omgaan. En niet als bankbalans met tips voor haalbaarheid en aftrekbaarheid. Ik appelleer graag aan moraal, niet fiscaal, wat niet wil zeggen dat kosten en baten me niet interesseren.
