In de zondagdienst op het Eigentijds Festival 2010, met het thema 'Dichtbij',  sprak Marieke van Nimwegen deze overweging uit:

Het woord dichtbij is me lief.
En zo dichtbij ook. Als er iets is wat ik probeer te zijn, dan is het wel dichtbij. Soms tot bloedens toe - of nou ja, soms tot ergernis van degene die juist wat meer afstand wil. Mijn zoon bijvoorbeeld, die me als tienjarige al terechtwees toen ik weer eens overmatig bezorgd reageerde op een van zijn vele ongelukjes: ‘ik schrik altijd veel meer van jouw reactie dan van mijn vallen…’ Tja…

Praten over dichtbij betekent ook: dichtbij beginnen, vanuit mezelf praten. Niet allerlei wijze boeken er op na slaan, maar gewoon vertellen wat het voor mij betekent.

Hoe leef ik dichtbij in een wereld die zoveel meer dan vroeger aan je trekt? Elke minuut van de dag een bombardement van informatie. Nieuws uit Verweggistan vrijwel onmiddellijk beschikbaar. Honderden vrienden op Hyves en Facebook. Feesten, films en festivals in overvloed. Tal van zinnige acties en activiteiten om je aan te verbinden. Goedkope vliegtickets om naar Zuid-Amerika of Australië te reizen. De verte, het avontuur, het groene gras aan de andere kant van de schutting --- het trekt ons naar buiten. Het trekt zelfs heel hard aan ons…

Ik voel dat dagelijks. Van nature ben ik nieuwsgierig, enthousiast, in voor mooie ideeën om de wereld een beetje beter te helpen maken. Een echte Tweeling, zo schijnt het. Open voor verandering, voor nieuwe, bewustzijnsvergrotende methoden, voor gezondmakende middeltjes en ga zo maar door.
Maar de openheid lijkt zich tegen me te keren. Het is gewoon teveel. Teveel informatie, teveel keuzes, teveel mogelijkheden. En allemaal lijken ze even belangrijk, mooi, leuk, fantastisch, zinvol, wereldverbeterend…
Hoe behoudt een modern en bewust levend mens in dit informatietijdperk nog haar evenwicht, haar rust?

Dichtbij blijven is het toverwoord.
Om dichtbij te beginnen: blijf dichtbij je lijf en je ziel, je bron. Heb aandacht voor de signalen die je lichaam geeft, luister naar je gevoel, luister naar je ziel. Ga naar de basis van het leven, je adem, je hartslag, je voeten op de aarde – heel dichtbij… Wees stil. Zo lukt het om in balans te blijven, om rustig daarheen te stromen waar jouw levensstroom je leidt.
En eigenlijk is dat al genoeg! Wie hierin oefent – elke dag opnieuw – kan een heel eind komen.
Maar misschien mag ik toch nog wat andere nabije, eenvoudige ideeën laten horen…

Allereerst, stop met zoeken en shoppen: iedere wijze leraar zegt uiteindelijk hetzelfde:
Luister niet naar mij, maar denk en voel zelf, blijf trouw aan jezelf. Heel dichtbij dus: het goddelijke is overal, ook in jou! En voel je afstand, afgescheidenheid? Stop dan met oordelen…

En dan de natuur, dat is ook iets om dichtbij te blijven. Zelf heb ik het geluk om vlakbij bos en water te wonen. En zelfs mijn rijtjeshuis is omringd door bomen. Ik vind het heerlijk en heb menigmaal troost gevonden tijdens een wandeling door een tempel van beuken.

Met je voedsel kun je ook oefenen in nabijheid. Bij het boodschappen doen bijvoorbeeld. Kies eens voor streekproducten of voor de biologische tuinderij in de buurt. En laat die aardbeien in december lekker links liggen… Ook bij het eten zelf: als je dichtbij je buik blijft, eet je hoogstwaarschijnlijk een stuk minder dan nu!

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Hou je buren in de gaten, zorg voor hun poezen en planten. Ga naar het buurtfeest, stap in de lokale politiek, bezoek je oude tante in het verpleeghuis. Keer terug naar je gezin, naar je vrienden en familie. Zoek werk naast de deur. Zing. Vertraag je leven, loop en fiets meer, gebruik het OV…

Ooit verwoordde ik het dichtbije leven in deze
belofte van eenvoud:

Ik beloof je eenvoud…

… in het voeden
bijna niets laten
alles met mate
de natuur biedt ons meer dan het goede

… in het wonen
leeg en licht huis
warm en liefdevol thuis
een plek om te doen en te dromen

… in het vrijen
geen hitsige standjes
of grijpgrage handjes
warm en stil lig ik heerlijk dicht bij je

… in het handelen
helder, transparant
weet van d’andere hand
wil niet die oneffen omweg bewandelen

… in het voelen
dichtbij, intuïtief
je bent me zo lief
laat ons vooral de liefde bedoelen

… in woorden
geen onbegrijpelijke taal
maar een eerlijk verhaal
liefst voor ieder te zien of te horen

… in gedachten
half vol of half leeg
ik vroeg wat ik kreeg
het denken bepaalt het verwachten

… in het geloven
niemand alleen
alles is een
voel verbinding met onder en boven

ik beloof je ook eenvoud in het sterven
laat me straks gerust gaan
uit dit mooi tijdelijk bestaan
‘k hoef hier toch niets meer te verwerven?