Ecologe / druïde Gerwine Wuring is een mens met een missie. In de ruimte van het Friese land deden zij en haar collega wat druïden doen in de natuur: beleven, contact maken en helen. Die kunst geeft ze graag door.

De brug van Sloten en het kerkje van Wyckel dringen zich onstuitbaar aan me op. Terwijl ik thuis mijn hart open in een afstemmingsmeditatie met vriendin Erna, zie ik de oplichtende ruimte van de Friese weilanden tussen kerk en brug.

We zijn op zoek naar een locatie voor een bezoek van de ‘Fanclub van het Landschap’. Erna heeft me meegevraagd op haar speurtocht. Bij de verkenning van locaties in Friesland willen we ons verbinden met de wereld, om heling te ervaren en te geven waar nodig en mogelijk. Een uurtje later staan we op een pas aangelegd strandje op de hoek van het Slotermeer aan de Lytse Jerden. We vinden in de uiterste westelijke hoek van het veldje een mooie rustige plek voor onze eerste live ontmoeting met dit stukje aarde.
Daar gaan we staan, in de immense ruimte tussen hemel en aarde, water en lucht. Erna roept de helpers aan en vraagt ook mij of we voor vandaag nog een verzoek aan hen hebben. Mijn antwoord komt onmiddellijk voort uit mijn huidige proces: ‘Hoe zorg ik goed voor mezelf terwijl ik precies de juiste dingen doe voor de wereld?’ Deze vraag blijkt even later leidraad te zijn voor de beelden die ik krijg.

Erna legt haar levenswiel kleedje neer en we begroeten en proeven van de verschillende richtingen. Wat een ruimte, wat een energie ervaren we beiden in het Zuiden. Het pas gemaaide weiland straalt een haast esoterisch licht uit. Ik draai me naar het Oosten, en krijg prompt pijn rondom mijn hart. Wat is dit nu? Ik draai door naar Noord en de pijn verdwijnt weer. Terug naar Oost en terug naar hartenpijn… Ik weet onmiddellijk: dit is niet van mij of van mij alleen!

Ik vertel Erna over mijn ervaringen bij het begroeten van de vier winden. Ze raadt me aan mij eerst maar eens op te laden met de stromende krachten die ik in het Noorden voel. We ervaren daar beiden een heel lichte geaardheid, gevoed door het weidse water van het Slotermeer. Weer dat licht en het lichte. Ik heel me aan de zoete stromingen die ik rond mijn hart voel en waag opnieuw een duik in het Oosten.

Weer de hartenpijn….

Weer de hartenpijn…. die ik nu omcirkel met Noordenenergie. Ik zie glimpen van de mensen die bezig zijn geweest met de planning en inrichting van dit nieuwe strandje: waterschappers, tekenaars, geldschieters, stratenmakers. Het Oosten, de wereld van de ideeën en het nieuwe begin. Bemoedigd door de steun van de westenwind in onze rug, durf ik ín de pijn rond mijn hart te gaan. Gedragen door de woorden die er vervolgens bij mij opkomen, ziet Erna ineens de toekomst van Europa. Waarop ik dan beelden krijg van het Europese verleden: kolenmijnen in Duitsland en Polen. Zwaar werken om te overleven. De pijn wordt zwaarder, dus stuur ik meer lichtheid en stromingen van de andere richtingen naar mijn hart. Erna blijft focussen op de toekomst van ons land, onze cultuur, waardoor ik inzicht in de pijn krijg. Wat ik voel laat zich zien als onze gezamenlijke pijn, dat we als maatschappij in ons doen en laten onvoldoende verbonden zijn met onszelf en de wereld om ons heen. ‘Is het een gebrek aan liefde?’, vraag ik. ‘Nee’, krijg ik te horen, ‘deze mensen doen hun best, ze willen er wel het beste van maken. Maar ze kunnen zichzelf er onvoldoende in leggen. Ze werken in opdracht en dat zijn niet hun eigen opdrachten.’ Ik zie ineens hoe er iets mist tussen hun persoonlijke inzet en hun ziel, hun eigen bezieling. Ik voel hoe de pijn om mijn hart langzaam oplost in de stromingen. Maar er blijft een harde, zware zwarte kern achter. Ik doorzie ineens hoe de mensen die werken aan het maken van deze strandjes en aan het vormgeven van ons huidige landschap, werken met de beste bedoelingen, maar gevoed worden vanuit onze oude cultuur van overleven.

Terwijl ik mijn focus blijf houden op het Oosten, het strandje, de bankjes en vuilnisbakken - geplaatst volgens de ijzeren logica van een standaard uitvoering - krijg ik besef van een ontwikkelingslijn. Mijn eigen ontwikkeling én een doorgaand proces in onze cultuur. Ik doorzie hoe er momenteel een groeiende groep mensen is die zich de luxe kunnen veroorloven om zich naar binnen te keren. Omdat we tijd en geld hebben om ons te bezinnen op onze eigen bezieling, onze eigen natuur en aard. Voor veel mensen is dit nog een nieuw, onbekend en soms ook onbemind pad. Tevens vraagt deze periode dat we ons opnieuw verbinden met ons Zelf in ons werk voor de Wereld. Om zo werkelijk kwaliteit te kunnen leveren, in verbondenheid met de natuur, de aarde, de plek en de tijd waarin we leven. Kortom, ik zie ineens hoe ik antwoord krijg op mijn vraag aan de helpers, ‘Hoe zorg ik goed voor mezelf terwijl ik precies de juiste dingen doe voor de wereld?’

Ik voel opnieuw de kracht van het licht, de lichtheid, de ruimte om ons heen. En ik zie de toekomst en de weg die we nog te gaan hebben… De eenzame roep van een goudplevier brengt me weer terug naar hier en nu. Tijd om de krachten van het Westen nog wat te verkennen…

Luister naar de kracht van de plek

Iedereen kan in contact komen met de wijsheid en waarheid van een plek. Je hoeft je slechts leeg te maken, leeg van al je eigen gedachtes, wensen en (voor)oordelen. Maak contact met je adem, wees je bewust van al hetgeen in je gedachten, emoties, voelen en willen aanwezig is, en laat dat alles gaan op de uitademing.

Ga met je aandacht naar binnen en word stil. Kom tot je Zelf en reik vervolgens van daaruit met je aandacht naar buiten. Reik uit en begroet de vier windrichtingen van de locatie. Wees gewaar en je bewust van wat zich aandient. Neem iedere waarneming - gevoelens, gedachten, beelden, geluiden, geuren - voor waar aan en laat zo de werkelijkheid van de plek tot je spreken. Vraag hulp van de spiritwereld bij de vraagstukken die jij inbrengt en laat je leiden door de onverwachte impulsen en inzichten die je krijgt. Wees beschikbaar voor de antwoorden, dan zullen je intuïties je leiden. Toon tenslotte je dankbaarheid voor alles wat zich wil laten zien en weet dat jij niet voor niets deze boodschappen mag horen, zien of voelen. Neem je plek in de wereld in, laat je bezielen en lever je bijdrage aan het grotere geheel.

Het heilige landschap als een venster, een toegang tot andere werelden…

Het is een plaats waar wezens elkaar ontmoeten, waar zij zichzelf ontmoeten.

Wees open, luister naar de aanwijzingen.

 Gerwine Wuring www.aerda.nl